Noem de naam Gerrie van der Waarde en is de kans is groot dat de mensen in je omgeving de schouder ophalen en zeggen: Gerrie Wie? En toch is Gerrie één van de beste dialect-schrijvers van Salland. Of beter: wás. Op 4 februari 2022 is ze immers op 76-jarige leeftijd overleden. Haar afscheid was, door corona, noodgedwongen sober. Door haar mooie verhalen en gedichten blijft ze echter voortleven.
Gerrie (Geertje Gerritdina Paulina) werd geboren op 19 augustus 1945 in Loo Bathmen, maar woonde het overgrote deel van haar leven in Wesepe. Tijdens de HAVO-opleiding werd ze door de leraren Nederlands aangemoedigd om ‘iets te doen met schrijven’. Dat deed ze. En hoe.
Ze begon verhalen en gedichten in het Sallands te schrijven. Zij was met drie edities hofleverancier voor de Salland Serie, een initiatief van Arno Guldemond in Raalte.
In 1994 verscheen de verhalenbundel Zunnebargen. In 1996 gevolgd door ‘Vroagen’ een bundel gedichten. Ze had de smaak te pakken en tekende in 2004 opnieuw voor een gedichtenbundel ‘Woar, poëzie in dialect”.
De kwaliteit bleef niet onopgemerkt. Ze won prijzen bij de streektaalwedstrijden van de IJsselacademie, het Sallands Proza- en Poëziefestival in Raalte en bij het Boekenfeestweek van Deventer.
Gerrie schrijft over gebeurtenissen en problemen uit het dagelijks leven, waarbij humor niet wordt vergeten. En extra kwaliteit is het onder woorden brengen van emoties, en daarnaast haar oog voor de schoonheid van de natuur.
Op de achterzijde van de bundel Zunnebargen is te lezen: Gerrie van der Waarde-Nikkels heeft het ”oubollige’ van veel streekverhalen weten te vermijden. Wat zij schrijft is zeer de moeite waard.
Oftewel: de leraar Nederlands heeft gelijk gehad.
